خانه سرخ و کوچه سرخ است و خیابان سرخ است.

آری از خون پهنه برزن و میدان سرخ است.

رو سیاه است اگر این شب مردم کش بد تا دم صبح وطن سینه یاران سرخ است

ای مسلط دستت از خون شهیدان سرخ است

وحشتی نیست از انبوه مسلسل داران تا در این دشت...

 غرور کینه داران سرخ است...

  می بینی با همه اتفاقاته شیرین و تلخش        

  فقط تلخیای  روزگار شد نصیب ما                     

  از جاده ابریشم یه کوره راه مسیر ما

 تو جوونیاش عکس پیریش و می زنه به قاب         

                                                   توی جامعه هم رو صورتش میزاره نقاب

 ارزوهام تو دست باد     پس کی میشیم از غم ازاد     

                                                   رویای من نقش آبه   امشب خدا انگارخوابه 

 قانون اینه زنده بادو شب نشده مرده باد               

                                                   جای زندگی این زنده ها به یاد مرده هاست

 توی سختی ها همین بس که کنارت یه دوسته          

                                                    زندگی یه سیب باید گاز بزنی با پوستش

 زندگی یعنی خفه شو نیما پسر بد                 

                                                     دیگه حرفام تموم حالا نقطه سر خط

 زندگی یه اسب که می ره به تاخت آره               

                                                      درست مثل یه بازی که بردوباخت داره

 تو می بازی یکی باید اشکات و پاک کنه            

                                                       زندگی ادامه داره تا تورو خاک کنه     

  ...

خسته بود از بارغم این پر صلابت شیر مرد     کوه بود و اب شد با چشمه ساران رفت  رفت 

صحبت از پژمردن یک برگ نیست

فرض کن مرگ قناری در قفس هم مرگ نیست

فرض کن یک شاخه گل هم در جهان هرگزنیست

فرض کن جنگل بیابان بود از روز نخست…

در کویری سوت و کور

در میان مردمی با این مصیبت ها صبور

صحبت از مرگ محبت مرگ عشق

گفتگو از مرگ انسانیت است

 دوره ی ارزانی است!!!

 چه شرافت ارزان، تن عریان ارزان ودروغ از همه ارزان تر.

 آبرو قیمت یک تکه ی نان، و چه تخفیف بزرگی خورده است،

 قیمت یک انسان.

تنهایم مگذار که دلم برایت تنگ شود...بهترین دوست من تنهاییست...

صحبت عشق برای من مکن...تمام ناگفته هایش را میدانم...

در مقابل اشکهایت اگر سکوت میکنم دلیل این مبین که طاقت دیدن ندارم...از

روی آن حساب کن که از گریه متنفرم...

هزاران بار گفتم و هزاران بار دیگر نیز میگوم:من اگر دوستت ندارم باید به که

بگویم؟

به هر عابری گفته ام ... روی هر دیواری نوشته ام...حتی به پیش خدا نیز

اعتراف کرده ام...

باور کن که من عاشقت هستم ...

اینم داش امین گل

ای نگاهت نخی از مخمل و از ابریشم ، چند وقت است كه هر شب به تو می اندیشم

به تو آری ، به تو یعنی همان منظر دور به همان سبز صمیمی به همان باغ بلور

به همان سایه همان وهم ، همان تصویری كه سراغش ز غزل های خودم می گیری

به همان زل زدن از فاصله دور به هم یعنی آن شیوه فهماندن منظور به هم

به تبسم ، به تكلم ، به دلارایی تو، به تماشا ،  به خموشی، به شكیبایی تو

به نفس های تو در سایه سنگین سكوت به سخن های تو به لهجه شیرین سكوت

شبهی چند شب است آفت جانم شده است اول نام كسی ورد زبانم شده است

در من انگار كسی در پی انكار من است یك نفر مثل خودم عاشق دیدار من است

یك نفر ساده چنان ساده كه از سادگی اش می توان یك شبه پی برد به دلدادگی اش

حتم دارم كه تویی آن شبه آیینه پوش ، عاشقی جرم قشنگی است به انكار مكوش

آری آن خواب كه شب آفت جانم شده بود آن الفبا كه همه ورد زبانم شده بود

اینك از پشت دل آیینه پیداست و تماشا گه این خیل تماشا شده است

آن الفبای دبستانی دلخواه تویی عشق من آن شبه شاد شبانگاه تویی.